Po wkroczeniu radzieckich wojsk na teren Bielska i Białej w styczniu 1945 roku do fabryki zgłosiło się 15 jej byłych pracowników, by kontynuować pracę. Pierwszym ich zadaniem było zabezpieczenie zdewastowanego mienia. W trakcie działań wojennych park maszynowy został zdekompletowany, a pisaną w języku niemieckim dokumentację techniczną niszczyły wojska radzieckie. Tylko nieliczne egzemplarze albumów, katalogów i ofert z okresu do 1945 roku zdołano uratować. Wywieziono z zakładu obrabiarki do metali, pasy transmisyjne, maszyny do pisania i liczenia, sieć łączności, dokumentację techniczną zakładu i parku maszynowego. Do rozpoczęcia produkcji pozostało niewiele surowców, pusty był magazyn wyrobów gotowych. Na terenie fabryki zakwaterowała się radziecka jednostka wojskowa. Pod nadzorem kapitana jednostki rozpoczęto w bardzo trudnych warunkach produkcję pędzli w miesiącu marcu 1945 roku. Przejęta przez władze polskie w 1945 roku fabryka posiadała przestarzałe oraz zdewastowane maszyny i urządzenia. Brak było gazu do podgrzewania pieców z kalafonią, używano więc węglowych piecy żelaznych. Przejęte obiekty, które tylko pozornie stanowiły zwartą całość, wymagały już od pierwszej chwili działalności fabryki w wyzwolonej Ojczyźnie poważnych remontów, a przede wszystkim naprawy stropów i dachów. Równolegle z podjęciem prac nad usuwaniem zniszczeń w fabryce przystąpiono do kompletowania i uzupełnienia dokumentacji oraz zabezpieczenia surowców dla szybko uruchamianej produkcji szczotek i pędzli. Już w miesiącu marcu w ciężkich warunkach rozpoczęto produkcję pędzli. Pracownicy otrzymali 200,- zł tytułem zaliczki z Komendy Miasta. W kwietniu uruchomiono produkcję szczotek do koni i do tej produkcji maszyny; piłę tarczową, frezarkę, strugarkę i wtłaczarkę. W fabryce zatrudnionych jest już 50 pracowników. W maju 1945 roku uruchomiono dalszą produkcję szczotek do: ubrań, butów, rąk i do zębów. Dużym zakłóceniem w rozruchu zakładu był pożar w składzie celuloidu, który zniszczył parterowy magazyn z wyrobami gotowymi, surowcami i półfabrykatami. W tym samym miesiącu po opuszczeniu fabryki przez wojsko zakład został przejęty przez Zarząd Przemysłu Galanteryjnego w Katowicach. Fabryka otrzymała nazwę Fabryka Szczotek i Pędzli "BRACIA SENNEWALDT"- pod zarządem państwowym - Biała Krakowska, ul. Paderewskiego 7. Załoga wybrała na dyrektora byłego pracownika Oddziału Obróbki Drewna Jana NIEMCZYKA. Kierownikiem produkcji został Józef ADAMSKI - a fabryka zatrudniała już 80 osób. Do 1947 roku fabryka dynamicznie się rozwija zwiększając potencjał produkcyjny i zatrudnienie. W roku 1947 zakład przejęła Dyrekcja Przemysłu Miejscowego w Krakowie, która zarządzała również Fabryką Szczotek i Pędzli "SANAX". 22 września 1950 roku Dyrekcja Przemysłu Miejscowego w Krakowie dokonała połączenia dawnych firm "BRACIA SENNEWALDT" i "SANAX" w jedno przedsiębiorstwo pod nazwą PAŃSTWOWA FABRYKA SZCZOTEK i PĘDZLI Bielsko-Biała. W latach 1950-1976 Zakład przechodzi dalsze przeobrażenia organizacyjne. W kwietniu 1951 roku zakład przeszedł pod Zarząd Przemysłu Drzewnego i Szczotkarskiego w Bydgoszczy, który sprawował nadzór nad przedsiębiorstwem do dnia 30 czerwca 1954 roku. Od dnia 1 lipca 1954 roku do 31 października 1958 roku jednostką zwierzchnią przedsiębiorstwa był Zarząd Drobnego Przemysłu Chemicznego w Gliwicach. Od 1 listopada 1958 roku do 31 grudnia 1975 roku zakład podlegał Wojewódzkiemu Zjednoczeniu Przedsiębiorstw Państwowych Przemysłu Terenowego w Katowicach. W tym czasie zakład otrzymuje nazwę: BIELSKA FABRYKA SZCZOTEK I PĘDZLI Przemysłu Terenowego, BIELSKO-BIAŁA, ul. Hibnera 7.

Jak wynika z dotychczasowych informacji, pierwszy okres charakteryzuje się stosunkowo małymi zmianami. Przez 69 lat firma "BRACIA SENNEWALDT" była w posiadaniu tejże rodziny. Okres wojenny tak dla firmy "BRACIA SENNEWALDT" jak i "SANAX" to w zasadzie zarząd okupacyjny. W okresie powojennym do 1975 roku następuje wiele zmian organizacyjnych. Zbyt częste zmiany w konsekwencji miały ujemny wynik w działalności fabryki. Zmiany w podporządkowaniu spowodowane doraźnymi i przemijającymi względami podnosiły koszty i marnotrawiły majątek. Jednak już od roku 1950 następuje stały wzrost produkcji globalnej. W tym okresie najmocniej zaznaczył się w latach 1950-1955, gdzie notuje się wzrost produkcji o 250% w stosunku do okresu lat poprzednich. W latach 1956-1970 wzrost produkcji wynosił od 114% do 194%. W latach 1971-1975 produkcja wzrasta do 134%. Efekty te osiągnięte zostały w znacznym stopniu dzięki wzrostowi wydajności pracy na jednego zatrudnionego, oraz wprowadzeniu postępu technicznego. Ranga Fabryki wzrasta nie tylko ze względu na wielkość produkcji, ale również z uwagi na jej miejsce w eksporcie, który rozpoczęto w 1958 roku. Wyroby trafiały do krajów socjalistycznych, do krajów wysoko gospodarczo rozwiniętych i do krajów "trzeciego świata". Dotychczasowe sukcesy w eksporcie osiągane są przez utrzymywanie wysokiej jakości poszczególnych wyrobów i zachowanie dużej elastyczności w przyswajaniu nowych rozwiązań technologicznych odpowiadającym życzeniom zagranicznych odbiorców. Należy zaznaczyć, że już firma "BRACIA SENNEWALD" dostarczała swe wyroby na obszar całych Austro-Węgier. Posiadała tytuł "DOSTAWCY DWORU CESARSKIEGO W WIEDNIU". Znakiem towarowym jakości wyrobów firmy był wizerunek leżącego jelenia POLONIA, a dla odbiorców zagranicznych rejestrowaną marka ochronna i znak towarowy to FAVORITE. Tym znakiem posługiwano się jako zarejestrowaną marką ochronną i wyróżniającą wyroby.